ماسک های جوشکاری(Welding Helmets)

ماسک های جوشکاری(Welding Helmets):

این ماسک ها چشم ها و صورت را در برابر تشعشع و ضربه محافظت می کنند.
دو نوع ماسک جوشکاری وجود دارد: ماسک با صفحه لنز ثابت و ماسک با صفحه لنز متحرک
بنابراین در جوشکاری قوس الکتریکی استفاده از صفحه فیلتر کننده با لنز تیره با شماره مناسب برای جلوگیری از ورود اشعه UV و IR و کاهش آنها تا حد ایمن ضروری است

  •  حفاظ های دستی جوشکاری(Welding Hand Shields):
  • برای محافظت چشم و صورت در برابر تشعشع و ضربه طراحی شده اند. این حفاظ ها مانند ماسک های جوشکاری گروه ۳ هستند با این تفاوت که دارای درب متحرک لنز نیستد.
  • هنگام استفاده از ماسک ها و حفاظ های دستی جوشکاری، کارگر دائماً شیشه محافظ را بر می دارد. برای محافظت از چشم ها هنگامی که شیشه محافظ در مقابل چشم ها قرار ندارد باید از عینک ایمنی هم در زیر ماسک استفاده کرد.
  • هودها(Hood): متشکل از پنجره های پلاستیکی مقاوم در برابر ضربه و سیستم تامین هوا هستند.
  • انواع هودها عبارتند از:
  • هود نوع A: هود با پنجره های مقاوم در برابر ضربه
  • هود نوع B: هود برای محافظت در برابر گردوغبار پاشیدن مواد خطرناک و مواد خورنده
  • هود نوع C: هود برای محافظت در برابر تشعشع
  • هود نوع D: هود برای کار در برابر حرارت بسیار زیاد
  • حفاظ های صورت(Face Shields): این تجهیزات دارای یک پنجره یا ویزور شفاف برای محافظت از صورت و چشم ها در برابر ضربه، پاشیدن مواد خطرناک، حرارت یا نور خیره کننده هستند.
  • هنگام استفاده از این حفاظ ها، کاربر دائماً در حال برداشتن و گذاشتن ویزور است. برای محافظت از چشم ها هنگامی که ویزور بالاست باید از عینک ایمنی زیر این حفاظ استفاده کرد.
  • انواع مختلف حفاظ های صورت برای موارد زیر مورد استفاده قرار میگیرند:
  • حفاظ های صورت نوع A: برای محافظت در برابر ضربه و پاشیدن مواد
  • حفاظ های صورت نوع B: برای محافظت در برابر تشعشع
  • حفاظ های صورت نوع C: برای محافظت در برابر کاربرد در حرارت بسیار زیاد
  • تجهیزات محافظت از صورت مجهز به ماسک های تنفسی
  • این تجهیزات به ۴ دسته طبقه بندی می شوند:
  • نوع A: برای محافظت در برابر ضربه و پاشیدن مواد
  • نوع B: برای محافظت در برابر تشعشع
  • نوع C: همراه با هوده یا کلاه های ایمنی آزاد
  • نوع D: همراه با هودها یا کلاه های ایمنی آزاد برای محافظت در برابر تشعشع

عینک های ایمنی(Spectacles)

عینک های ایمنی(Spectacles):
این عینک ها داری قاب های ایمنی از جنس فلز یا پلاستیک و لنزهای مقاوم در برابر ضربه هستند.
طبق استاندارد CSA این عینک ها حتماً باید دارای لبه باشد.
عینک های ایمنی به دو کلاس A وB طبقه بندی می شوند.
عینک های ایمنی کلاسA: دارای لبه محافظ جانبی
عینک های ایمنی کلاس B: دارای لبه محافظ و محافظ در برابر تشعشع

  • عینک های حفاظتی(Goggles):
  • این عینک ها به دو دسته تقسیم می شوند:
  • دسته اول:
  • عینک های حفاظتی فنجانی(Eyecup Goggles): این عینک ها کاملاً روی چشم قرار می گیرند و چشم های و ناحیه اطراف آن را محافظت می کنند.
  • این عینک ها دارای بندهای قابل تنظیم یا ارتجاعی هستند و برای جلوگیری از بخار گرفتگی لنزها، مجهز به روزنه های تهویه برای عبور هوا می باشند. این نوع عینک ها در سه کلاس موجودند:
    • عینک های حفاظتی فنجانی کلاس A

    دارای روزنه های مستقیم می باشند که از عبور ذرات بزرگ جلوگیری می کنند اما گردوغبار و مایعات می توانند از آنها عبور کنند.

    • عینک های حفاظتی فنجانی کلاس B

    دارای روزنه های تهویه غیر مستقیم می باشند که مانع عبور ذرات گردوغبار و مایعات می شوند.

    • عینک های حفاظتی فنجانی کلاس C

    محافظ در برابر تشعشع

    • دسته دوم:
    • عینک های حفاظتی پوششی(cover goggles): این عینکها برای استفاده روی عینک های طبی طراحی شده و دارای بندهای قابل تنظیم یا ارتجاعی هستند. این عینک های حفاظتی مانند عینک های حفاظتی فنجانی به سه کلاس طبقه بندی می شوند:
    • عینک های حفاظتی پوششی کلاس A: مجهز به روزنه های تهویه مستقیم
    • عینک های حفاظتی پوششی کلاس B:
    • مجهز به روزنه های غیر مستقیم برای عبور هوا و جلوگیری از بخار گرفتگی
    • عینک های حفاظتی پوششی کلاس C:
    • محافظ در برابر تشعشع

۱۱ نکته برای رعایت ایمنی و بهداشت محیط کار

کلمه‌ی خانه‌داری در ذهن بعضی‌ها به معنای تمیز کردن زمین و سطوح و گردگیری و مرتب‌کردن وسایل است. اما در محیط کار، این کلمه معنای بیشتری دارد. خانه‌داری در زمینه‌ی ایمن‌سازی محیط کار از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این کار می‌تواند به جلوگیری از بروز مصدومیت‌ها و بهبود بهره‌وری و روحیه‌ی کارکنان کمک کند و علاوه بر این طبق گفته‌ی کری گری (Cary Gray)، مشاور ایمنی اداره‌ی پرداخت غرامت کارکنان ایالت اوهایو، تأثیر مثبتی بر روی میهمانان و بازدیدکنندگان می‌گذارد. همچنین خانه‌داری به کارفرماها کمک می‌کند که متحمل جرائم عدم‌انطباق نشوند. این مقاله را بخوانید تا با ایمنی و بهداشت محیط کار آشنا شوید.

چنین فعالیت‌هایی که به فرایندهای مربوط به ایمنی و بهداشت محیط کار اختصاص پیدا می‌کند، چه در دفاتر سنتی و چه محیط‌های صنعتی از جمله کارخانه‌ها، کارگاه‌ها و مراکز تولیدی کاربرد دارد و با چالش‌های خاصی از جمله مواد خطرناک، گرد و غبارهای قابل احتراق و سایر مواد قابل اشتعال رو به رو است. کارشناسان عقیده دارند که همه‌ی برنامه‌های ایمنی محیط‌های کار باید فعالیت‌های بهداشتی و ایمنی، در یک کلمه «خانه‌داری» را در برنامه‌های خود داشته باشند و هر یک از کارکنان باید نقشی در آن ایفا نمایند. از طرف دیگر، فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی در محیط کار به تعهد مدیریتی نیازمند است تا کارکنان به اهمیت آن پی ببرند. در اینجا به ۱۱ نکته‌ برای انجام اثربخش این فعالیت‌ها اشاره خواهیم کرد.

۱. از وقوع لغزش و سقوط جلوگیری کنید
جلوگیری از وقوع لغزش و سقوط از جمله فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار است

طبق آمار مرکز آمار کارگران در سال ۲۰۱۳، سقوط و لغزش دومین عامل جراحات یا بیماری‌های غیرکشنده‌ی محیط کار بوده است.

بر اساس استاندارد سطوح (۱۹۱۰٫۲۲(a)) اداره‌ی ایمنی و بهداشت محیط کار آمریکا (OSHA)، همه‌ی محیط‌های کار باید تمیز و منظم و کاملا بهداشتی نگه داشته شوند. این قانون معابر، انبارها و اتاق‌های خدمات را شامل می‌شود. کف زمین باید خشک و تمیز باشد. در جایی که فرایندهای خیس انجام می‌شود، حتما باید زه‌کشی وجود داشته باشد.

به گفته‌ی فرد نورتون (Fred Norton)، مدیر بخش ارگونومی و فناوری‌های تولید مرکز خدمات کنترل ریسک بیمه‌ی لیبرتی میوچوآل (Liberty Mutual) در کالیفرنیا، کارفرماها باید مواد کافی و مناسبی برای ساخت کف زمین (مثلا سیمان، کاشی سرامیک یا مواد دیگر) با توجه به شرایط محیط کاری و میزان استقامت این مواد در این شرایط انتخاب کنند. سپس باید رویه‌های توسعه و اجرای فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی محیط کار را با استفاده از روش‌های مناسب شستشو ایجاد نمایند.

نورتون می‌گوید: «در خصوص چیزهایی مثل روغن و گریس اگر از برنامه‌های شست‌و‌شوی درستی استفاده نشود، مثلا تنها با شستن کف، به جای از بین بردن روغن و گریس، لغزندگی به جاهای دیگر پخش می‌شود.»

برای جلوگیری از وقوع لغزش و سقوط، مرکز ایمنی و بهداشت محیط کار کانادا (CCOHS) موارد زیر را پیشنهاد می‌دهد:

گزارش دادن و پاک نمودن قطره‌ها و چکه‌ها
خالی نگه داشتن راهرو‌ها و خروجی‌ها از اقلام موجود در محیط کار
نصب آینه و علائم هشدار در نقاط کور
ترمیم یا تعویض کف‌‌پوش فرسوده، آسیب‌دیده و پاره شده
استفاده از قطره‌گیر و محافظ
علاوه بر این، بر اساس نظر OSHA، استفاده از پادری، پلتفرم، کف‌پوش‌های کاذب یا سایر کف‌پوش‌های خشک‌کن در جاهایی که می‌توانند کمک‌کننده باشند، بسیار مفید است. زمین محیط کار باید خالی از میخ‌های نیمه کوبیده، خرده‌های چوب و فلز یا سایر مواد و تخته‌های سوراخ و لق باشد.

گری می‌گوید که کارفرماها باید به خطرات لغزش مورد بررسی قرار دهند و کارکنان را تشویق نمایند که بر روی کارهایی تمرکز کنند که در نزدیکی‌شان است.

۲. خطرات آتش‌سوزی را برطرف نمایید
رفع خطرات آتش‌سوزی از جمله فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار محسوب می‌شود

کارکنان وظیفه دارند که از جمع شدن مواد قابل‌اشتعال غیرضروری جلوگیری کنند. بر اساس استاندارد مواد خطرناک (۱۹۱۰٫۱۶۰) OSHA، زباله‌های قابل‌اشتعال باید در محفظه‌هایی مخصوص جمع‌آوری شده و روزانه دفع شوند.

شورای ایمنی ملی آمریکا در دستورالعمل ایمنی سرپرستان به تدابیر پیشگیرانه‌ی زیر در خصوص حفظ ایمنی در برابر آتش‌سوزی اشاره می‌کند:

مواد قابل‌اشتعال را تنها به مقدار مورد نیاز در محیط کار نگه‌داری کنید. وقتی نیازی به این مواد نباشد، باید آنها را به یک انبار ایمن انتقال دهید.
مواد قابل‌اشتعال و زودسوز را در محلی مشخص و دور از منابع احتراق نگه‌داری کنید.
از آلوده شدن لباس‌ خود با مایعات قابل‌اشتعال جلوگیری کنید. در صورت وقوع این اتفاق، لباس‌های خود را تعویض نمایید.
نباید هیچ مانعی در راهروها و درب‌های خروج‌ اضطراری وجود داشته باشد. درب‌های منتهی به راه‌پله‌ها باید بسته نگه داشته شوند. از انباشتن کالاها یا اقلام در راه‌پله‌ها اجتناب کنید.
مواد اولیه‌ را حداقل ۴۶ سانتی‌متر از آب‌پاش‌های خودکار، کپسول‌های آتش‌نشانی و کنترل‌کننده‌های آب‌پاش‌ها دور نگه دارید. وجود فاصله‌ی ۴۶ سانتی‌متری لازم و ضروری است اما فاصله‌ای بین ۶۱ تا ۹۲ سانتی‌متری توصیه می‌شود. مواد انباشته تا سقف باید یک فاصله‌ی ۹۲ سانتی‌متری را حفظ کنند. اگر این میزان انباشت بیش از ۴۵۷ سانتی‌متر ارتفاع داشته باشد، فاصله تا سقف باید ۲ برابر شود. دستورالعمل‌های اجرایی از جمله دستورالعمل ایمنی (Life Safety Code) و ANSI/NFPA 101-2009 باید چک شوند.
خطرات موجود در محیط‌های الکتریکی حتما باید گزارش و دستوراتی برای رفع آن صادر شود.
۳. میزان گرد و غبار را کنترل کنید
کنترل میزان گرد و غبار از فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار به حساب می‌آید

بر اساس نظر اتحادیه‌ی ملی محافظت در برابر آتش، انباشتگی بیش از ۱/۳۲ گرد و غبار در هر اینچ یا ۰/۸ میلی‌متر که باعث پوشیدگی حداقل ۵ درصد سطح اتاق می‌شود می‌تواند منجر به انفجاری شدید گردد. این انباشتگی گرد و غبار به ضخامت یک سکه یا گیره‌ی کاغذ است.

به گفته‌ی گری، یک متخصص بهداشت صنعتی باید محیط کار را در برابر خطرات احتمالی مرتبط با کیفیت هوا و گرد و غبار تست کند.

استاندارد NFPA 654 که استاندارد پیشگیری از آتش‌سوزی و انفجار گرد و غبار است، بر شناسایی نواحی خطرناک، کنترل گرد و غبار و فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی تاکید می‌نماید. این استاندارد بیان می‌کند که مکش گرد و غبار روشی مطلوب برای تمیز کردن است. تی کشیدن و با آب شستن هم از گزینه‌های دیگر می‌تواند باشد. استفاده از پمپ‌های باد نیز برای سطوح نا‌ایمن یا غیرقابل‌دسترس مجاز است.

به نظر مرکز ایمنی و بهداشت محیط کار کانادا (CCOHS)، مکنده‌های صنعتی می‌توانند دیوارها، سقف‌ها، ماشین‌آلات و سایر مکان‌ها را تمیز کنند.

استیو آرنهولز (Steve Ahrenholz)، متخصص ارشد بهداشت صنعتی بخش نظارت، ارزیابی خطر و تحقیقات اتحادیه‌ی ملی ایمنی و بهداشت محیط کار آمریکا (NIOSH)، می‌گوید: «شما یا باید از روش‌های مرطوب استفاده کنید یا سیستم‌های مکش کارآمد داشته باشید. نباید از یک جاروبرقی معمولی یا پمپ باد استفاده کنید چرا که استفاده از آنها باعث معلق شدن مجدد گرد و غبار و پخش شدن آن در محیط کار می‌شود.»

۴. از جاری شدن مواد در محیط کار جلوگیری کنید
جلوگیری از جاری شدن مواد در محیط کار به منظور حفظ ایمنی و بهداشت محیط کار

زیرپایی‌های محیط کار، که می‌تواند پارچه‌ای یا چسبناک باشد، باید تمیز باشند و به‌خوبی نگه‌داری شوند. به گفته‌ی گری، این کار از ترشح مواد خطرناک به سایر جاها جلوگیری می‌کند. همه‌ی زیرپایی‌ها را بررسی کنید تا اطمینان حاصل نمایید که مواد خطرناک از طریق آنها به جاهای دیگر انتقال پیدا نمی‌کند.

علاوه بر این، به نظر نورتون، برای جلوگیری از انتقال آلودگی به پروتکل‌های پاک‌سازی جداگانه برای هر مکان نیاز است. برای مثال، هرگز نباید از همان کف‌شویی که در یک جا برای پاک کردن روغن استفاده شده در جای دیگر استفاده نمود.

به گفته‌ی گری، اگر مواد، سمی باشند، ممکن است به تست بهداشت صنعتی، تغییر لباس کار‌ و استحمام نیاز شود. آرنهولز می‌گوید: «کارکنانی که با مواد سمی سر و کار دارند نباید با لباس کار به خانه بروند.»

۵. از ریختن اشیاء جلوگیری به عمل آورید
جلوگیری از اریختن اشیا از فعالیت‌های مربوط به ایمنی و بهداشت محیط کار است

گری اشاره دارد که محافظ‌هایی مثل تخته محافظ، ریل محافظ یا روکش می‌توانند از ریختن اشیاء بر روی کارکنان یا تجهیزات جلوگیری کنند.

به نظر پائول اریکو (Paul Errico)، مشاور ایمنی، سایر راهکارها عبارتند از:

از جعبه‌ی انباشت استفاده کنید
مواد و ابزار را درست روی میز قرار دهید
اشیاء سنگین را در قفسه‌های پایین بگذارید
تجهیزات را دور از لبه‌ی میز قرار دهید
از انباشتن اشیاء در جاهایی که محل عبور کارکنان است خودداری کنید
نورتون می‌گوید: «برای محیط کار چیدمانی در ذهن خود طرح کنید که کارکنان هنگام رفت‌و‌آمد در معرض خطر قرار نگیرند.»

۶. به‌هم‌ریختگی‌ها را مرتب نمایید
مرت‌ کردن به‌هم‌ریختگی‌ها از جمله فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار محسوب می‌شود

از نظر گری، محیط کار به‌هم‌ریخته می‌تواند منجر به مشکلات ارگونومی و مصدومیت شود چرا که کارکنان فضای کمتری برای حرکت دارند.

او می‌گوید: «وقتی جایی به‌هم‌ریخته باشد، احتمال مصدومیت‌های بریدگی و جراحت بالا می‌رود. در این صورت شما آنقدر فضا برای راه‌اندازی درست ایستگاه کاری خود و جابجایی در محیط نخواهید داشت. در این شرایط کارکنان باید هر لحظه برای عبور از جایی به خودشان پیچ و خم بدهند.»

اداره‌‌ی پرداخت غرامت کارکنان ایالت اوهایو پیشنهاد می‌کند که کارکنان پس از استفاده از ابزارها و سایر مواد، آنها را سر جای خود بگذارند و مواد غیرقابل استفاده را دفع کنند.

ابزارها و مواد را از راهروها، خروجی‌های اضطراری، تابلوهای برق و درب‌ها جمع کنید و محیط را مرتب نمایید. سطل‌های زباله را پیش از سرریز شدن خالی کنید.

۷. مواد را به درستی انبار کنید
به درستی انبار نمودن مواد از فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار است

بر اساس استاندارد جابجایی، انبار، استفاده و دفع مواد (OSHA (1926.250، در محل‌های انبار نباید موادی انباشته شوند که خطر انفجار، آتش‌سوزی یا انتشار سم را به همراه دارند.

به گفته‌ی اریکو، اشتباهی که بعضی از کارکنان مرتکب می‌شوند این است که نردبان‌های انبار یا سایر اقلام را در کابینت‌های برق می‌گذارند، این کار علاوه بر این که خلاف قوانین OSHA است، تابلوی برق را مسدود می‌کند و ممکن است باعث آتش‌سوزی شود.

او می‌گوید: «من چنین مشکلی را در محیط‌های دیگر هم دیده‌ام. باعث شگفتی است که کارفرمایان اصلا به این مشکلات توجهی ندارند. توجه آنها به محیط تولید، محل‌های نگهداری، انبار یا سایر مکان‌های ذخیره‌سازی بسیار اهمیت دارد؛ زیرا همین‌ها هستند که باعث بروز مشکلات ذخیره‌سازی و انبارش می‌گردند.»

مواد و تجهیزات استفاده‌نشده را باید دور از دسترس کارکنان انبار کرد. بر اساس قوانین CCOHS، نباید از محیط کار برای ذخیره‌سازی و انبار استفاده کنید. به یاد داشته باشید که هر چیزی را پس از استفاده، مجددا به جای خود بازگردانید.

آرنهولز توصیه می‌کند که قرار دادن فضای ذخیره‌سازی در نزدیکی کارکنان آنها را تشویق به استفاده از آن می‌نماید.

او می‌گوید: «مرتب نگه داشتن محیط کار و بازگرداندن ابزارها سر جای خود، مسئولیت همه‌ی کارکنان است. فضای انبار در صورت قابل استفاده بودن، باید به گونه‌ای طراحی شود که برای استفاده از آن نیاز به بلندکردن بارهای سنگین یا کش آمدن نباشد. اگر برای استفاده از این فضاها لازم نباشد که مسیری طولانی طی نمود، آنگاه از آنها استفاده‌ی بیشتری خواهد شد. در غیر این صورت کارکنان به جای بازگرداندن مواد یا ابزار، آنها را برای مدتی نزد خود نگه می‌دارند.»

۸. از ابزارها و تجهیزات ایمنی شخصی استفاده کنید و آنها را مورد بازرسی قرار دهید
استفاده از تجهیزات ایمنی شخصی، یکی دیگر از فعالیت‌های مربوط به ایمنی و بهداشت محیط کار است

بر طبق مشاهده‌ی اریکو، بیشتر پرونده‌های غرامت کارکنان برای کسانی تشکیل شده است که از تجیهزات ایمنی شخصی هنگام تمیزکاری استفاده نکرده‌اند و دچار جراحت و مصدومیت شده‌اند.

گری می‌گوید: «هنگام تمیزکاری محیط کار، از تجهیزات ایمنی شخصی مثل کفش‌های جلوبسته و عینک ایمنی استفاده کنید. با توجه به ریسک‌ها و خطرات ممکن، در مورد نوع لباس ایمنی که باید بپوشید تصمیم‌گیری نمایید.»

بر اساس قوانین CCOHS، به طور منظم ابزارها را بازرسی، تمیز و ترمیم کنید. هرگونه ابزار معیوب را از محیط کار دور بریزید.

۹. میزان تکرار فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی را مشخص نمایید
میزان تکرار فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار باید مشخص گردد

همه‌ی کارکنان باید در فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی به ویژه مرتب‌سازی محیط کار شرکت کنند، خطرات ایمنی را گزارش دهند و ترشحات و قطرات ریخته شده را تمیز نمایند.

آرنهولز می‌گوید: «هر کارگری باید در این فعالیت‌ها نقشی ایفا نماید و در صورت وجود مشکل آن را گزارش دهد.»

پیش از پایان شیفت، کارکنان باید محیط کار خود را بازرسی و تمیز کنند و مواد غیرقابل استفاده را دور بریزند. این کار می‌تواند زمان لازم برای تمیزکاری در دفعات بعدی را کاهش دهد.

میزان تولید خرده‌ریزه‌ها یا مواد آلوده در محیط کار می‌تواند میزان تکرار فعالیت‌های مربوط به ایمنی و بهداشتی را مشخص نماید. به نظر نورتون، یک شرکت باید ترکیبی از تمیزکاری کلی و مفصل و تمیزکاری سبک و پرتکرار شامل رفت‌و‌روب و پاک‌سازی ترشحات را در برنامه‌ی خود قرار دهد.

۱۰. قوانین مدوّن تهیه نمایید
در خصوص فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار باید قوانینی تدوین شود

برای رعایت ایمنی و بهداشت محیط کار، قوانین کارآمد وضع کنید. کارشناسان بر سر لزوم تدوین سیاست‌های ایمنی و بهداشتی اتفاق‌نظر دارند. به گفته‌ی نورتون، بدین ترتیب، چنین فعالیت‌هایی شکل رسمی و تعریف‌شده به خود می‌گیرند. برنامه‌‌های مدوّن می‌توانند مشخص نمایند که باید از چه شوینده، ابزار یا روشی استفاده نمود.

نورتون می‌افزاید: «ما در تحقیقات خود متوجه شکاف‌های فراوانی در اثربخشی تمیز‌کاری کف محیط کار شده‌ایم. کف زمین معمولا نادیده گرفته می‌شود. به همین علت است که ما فکر می‌کنیم نوشتن بخشی از برنامه و تعریف دوره‌ی آموزشی برای کارکنان به منظور آشنایی و دنبال نمودن رویه‌های مناسب از اهمیت بالایی برخوردار است.»

۱۱. تفکر درازمدت داشته باشید
برای انجام درست فعالیت‌های ایمنی و بهداشت محیط کار باید تفکر دراز مدت حاکم باشد

فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی، تدابیر یک باره نیستند و باید به همراه نظارت و ارزیابی ادامه پیدا کنند. اسناد و گزارشات را نگه‌داری کنید، یک برنامه‌ی زمانبندی برای بازرسی داشته باشید، خطرات احتمالی را گزارش کنید و به کارکنان لزوم استمرار انجام فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی را گوشزد کنید. اهداف و انتظاراتی تعیین کنید و ارزیابیهای خود را بر مبنای این اهداف انجام دهید.

گری می‌گوید: «مسائل و مشکلات مربوط به فعالیت‌های ایمنی و بهداشتی، بسیار معمول هستند و به راحتی می‌توان آنها را برطرف نمود. فقط نیاز به پافشاری و صرف وقت دارد.»

قدرت دست

قدرت دست

قدرت دســت به اعمال نیرو از طریق گرفتن اشیا با دست، انگشتان و اعمال گشتاور بر اشیا و ابزار اطالق میشود که کنترل و انجام فعالیتهای مختلف به این موضوع بستگی دارد. به طور کلی، قدرت عضالنی دست را میتوان به اعمال نیروی عضالنی استاتیک یا پویا طبقهبندی نمود. اندازهگیری قدرت استاتیک دست، همواره با اندازهگیری حداکثر نیروی ۲ محاســبه میشــود  . در اعمال قدرت اختیاری اعمالی )MVC) عضالنی پویای دست، قسمتهای مختلف حرکت میکنند و طول عضله به طور قابل توجهی تغییر میکند. اندازهگیری قدرت دست در حالت پویا، پیچیدهتر از اندازهگیری اســتاتیک اســت. البته نیروی استاتیک ممکن است نیروی عضالنی الزم برای انجام کار را به طور دقیق نشان ندهد. عوامل متعددی مانند مدت زمان اعمال نیرو، دورههای استراحت بین انجام کارهای تکراری و وضعیت بدن، بر نتایج اندازهگیری موثرند و در هنگام اندازهگیری قدرت، باید در نظر گرفته شــود. الزم است در طول ارزیابی، موقعیت و وضعیت بدن کنترل شود و هیچ گونه بازخورد بصری یا تشــویق کالمی انجام نشود. زیرا ممکن است بر نیروی اعمال شده اثر بگذارد و باعث بروز خطا در نتیجه آزمایش شود. انواع مختلف دینامومتر دســتی، در میان ابزارهای اندازهگیری قدرت دســت وجود دارد که در مطالعات پژوهشــی مورد استفاده قرار میگیرند )به عنوان ۴ .)نکته قابل توجه این که ۳ ،دینامومتر رولیــن مثــال دینامومتر جمار نوع دســتگیره دینامومتر، باید دقیقا مرتبط با نوع عمل گرفتن مورد نیاز برای انجام کارخاص )به عنوان مثال متناسب با عرض جسمی که گرفته میشود( باشد و یا اینکه توجه شود که جسم گرفته شده، سطح ۵  نیز از نمونه موازی یا زاویه دار دارد. عالوه بر این پینچ گیج پریستون دستگاههای اندازهگیری قدرت است که به صورت تجاری مورد استفاده قرار میگیرد . حســگرهای نیرو، حســگرهای فشار و حسگرهای گشتاور، در مطالعات مختلف برای اندازهگیری قدرت دست و گشتاور اعمالی به کار میروند. در شکل)۷ )نمونهای از آزمایشات قدرت دست ارائه شــده است . محققان زیادی بر روی تأثیر پوشیدن دستکش بر قدرت دســت را مطالعه کردهانــد. از این میان برخی به تاثیر منفی دستکش در قدرت دســت و کاهش قدرت پس از پوشیدن دستکش اعتقاد داشتند . با این حال یافتههای متناقضی در رابطه با معنادار بودن تأثیر دستکش به قدرت دست نیز وجود دارد.

 

دامنه حرکتی انگشتان و مچ

مچ دســت، قادر به ایجاد حرکات پیچیدهای مثل حرکت فلکشــن و اکستنشن یا اولنار و رادیال است که این حرکات برای انجام فعالیتهای دســت، مهم شناخته میشــوند. حرکتهای تکراری ناشی از کارهای تکراری، در بســیاری از پروژههای صنعتی وجود دارد. افراط در تغییر موقعیت مچ دست و شــدت حرکات مچ دست، عوامل مهمی هستند که ممکن است موجب صدمه به دست شوند. دستکشها ممکن است دامنــه حرکات را محدود کنند و یا حداکثر محدوده حرکت را کاهش دهند. همچنین حرکات دســت ممکن اســت دشــوار شود و فعالیت عضالنی بیشتری برای انجام آنها مورد نیاز باشد. عالوه بر این، به علت ضخامت دســتکش، دامنه حرکت انگشــتان نیز به علت کنار هم قرار نگرفتن آنها محدود میشود. روش رایجی برای اندازهگیری موقعیت ۱ وجود دارد]۳۸ ] مفصلهــا و اندامها از طریق دوربینهای ویدئویــی ۲ نیز میتواند زوایای چرخشــی و حرکات و روش الکتروگونیومتــری بخشهای مختلف دست نسبت به یکدیگر را اندازهگیری نماید)شکل  (۸) برخی از محققان نیز زاویه حرکت با استفاده از هر دو روش اندازهگیری کردند . اســتفاده از گونیامترهای دستی و دیجیتال )شــکل۸ الف و ب( روشهای سادهتری برای اندازهگیری زاویه حرکت مفاصل میباشد.

بررسی تاثیر دستکشهای محافظ بر قابلیتهای عملکرد دست

بررسی تاثیر دستکشهای محافظ بر قابلیتهای عملکرد دست

مهارت و چالاکی

چالاکــی یا مهارتهای حرکتی دســت، دامنه حرکت بازو، دســت و انگشــتان و سرعت عمل انجام کار با دست و انگشتان را بیان میکند. عصب، عضالت، مفاصل و رباطها در مهارتهای دستی دخالت دارند. جنبههای اصلی چاالکی دســت شــامل دامنه حرکتی، خم شــدن انگشتان و مچ دســت، میباشد که ممکن اســت پوشیدن دستکش موجب محدودیت دامنه حرکتی دســت، مچ و انگشــتان شود و یا با کاهش تماس دست با اشــیاء، امکان لغزش آنها از دست را به دنبال داشتهباشــد. چاالکی و مهارت کار با دست پس از پوشیدن دستکش، ۴ ، ۳ ،اکونور ۲ ،ماینسوتا توسط انجام آزمونهای اســتاندارد از قبیل: بنت ۸ و ۷ ،حرکات بلوکها ۶ ،آزمون گره زدن طنــاب ۵ ،پنســیلوانیا پیگبورد ۹  ارزیابی میشود.  آزمون پیچ و مهره نوع آزمون براســاس وظیفهای که انتظار میرود، مشــخص میشود. آزمون پیگبورد، بهترین نشاندهنده مهارت کلی دست است . زیرا مهارت انگشتان و هر دو دست در این آزمون مدنظر قرار میگیرند. در این آزمایشها زمان الزم برای تکمیل کاری معین یا تعداد خطاها )به عنوان مثال تعداد اشــیا در حال ســقوط از دست در حین انجام کار(، به عنوان معیار ارزیابی مهارت کار با دســت پس از پوشیدن دستکش ثبت میگردد . در شــکل )۵ )برخی از این آزمونها نشــان داده شده است.

 

حساسیت لمسی

ساسیت لمسی، به عنوان حساسیت المسهای دست به بافت سطحی، اندازه، شــکل و ویژگیهای دیگر جســم مورد بررسی، در نظر گرفته میشــود. به عبارت دیگر حساسیت لمســی، به صورت لمس کردن و توانایی تشــخیص هریک از این ویژگیها، تعریف میشود. هنگامی که حساسیت لمسی کاهش مییابد، دست به طور فزایندهای قادر به ارائه بازخورد لمسی مناســب، برای موفقیت در انجام کار نیست. عالوه بر این، قابلیت لمسی، روشی برای استخراج اطالعات در مورد خواص اشیا مانند اندازه، شکل و بافت به واسطه حرکات دست میباشد. اطالعات در مورد خواص اشیا از طریق گیرندههای پوستی درک میشود. آزمونهای ارزیابی حساسیت لمسی را میتوان به سه گروه تقسیم کرد: – ارزیابی و تشخیص آستانه لمس با فشار کم و زیاد و محرکهای پویا مانند ارتعاش – آزمایشهایی که مرز و فاصله را مشــخص میکنند و برای تشخیص بین قطعات مختلف )مثل دو نقطه از کولیس( انجام میشود. – آزمایشهایی که نیاز به شناسایی اشیا، اشکال یا بافتها دارند. مطالعات زیادی بر روی روشهای مختلف ارزیابی حساســیت لمسی صورت گرفتهاســت . حساسیت لمســی از طریق مجموعهای از آزمونهای استاندارد از جمله آزمون مونوفیالمنت۱۱ ،آزمون تشخیص ۱۲ و آزمون دو نقطهای۱۳ ارزیابی میشود . در شکل)۶ ) شکل و بافت برخی از آزمونهای ارزیابی حساسیت لمسی دست نشان داده شدهاست. از میان این آزمایشــات، روش مونوفیالمنت بیشتر مورد استفاده قرار میگیرد . اما تفاوت قابل توجهی بین نتایج دو روش مونوفیالمنت و تشخیص دو نقطهای وجود ندارد . روش کار در این آزمون به این صورت است که رشتههایی با قطرهای مختلف، به انگشتان دست فشار داده میشوند تا زمانی که خم شوند. سپس از شرکتکنندگان پرسیده میشود که آیا رشــته را در کف دست خود احساس میکنند. در این آزمایش، رشتهها با اندازههای گوناگون روی دست امتحان میشود. باید توجه داشت که رشتههای بزرگتر نیروی بیشتر و رشتههای کوچکتر نیروی کمتری برای خم شدن نیاز دارند.

عوامل موثر بر عملکرد دستکشهای محافظ خواص فیزیکی و مکانیکی تاثیرگذار بر عملکرد دستکشهای محافظ

عوامل موثر بر عملکرد دستکشهای محافظ خواص فیزیکی و مکانیکی تاثیرگذار بر عملکرد دستکشهای محافظ

طراحی ساختمان تجهیزات حفاظتی و خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و مکانیکی مواد مورد استفاده در این تجهیزات باید به گونهای باشد که حفاظت مورد نظر را به طور کامل فراهم نماید و استفاده از آن نیز آسان باشد. پارچهها کاربرد گستردهای در تولید دستکشهای محافظ دارند. خواص فیزیکی و مکانیکی این پارچهها متاثر از نوع الیاف، ســاختمان نخ، پارچه و تکمیل آن است. برای بررسی عملکرد تجهیزات حفاظتی الزم است تا عالوه بر خصوصیات فیزیکی و مکانیکی پارچه و مواد سازنده آن، به طراحی و تولید آن نیز توجه شود

 

 

طراحی دستکشهای محافظ

در ســاخت انواع دســتکشهای محافظ، نکات مربوط به طراحی این دســتکشها عامل مهمی در تعیین ســطح عملکرد آنها است. در این زمینه، اولین نکتهای که در تهیه دســتکشها باید به آن توجه شــود، اندازه دســتکش و تناسب آن با اندازه دست است. زیرا متناسب بودن اندازه دســت و دستکش در عملکرد، راحتی و کارایی فرد تاثیر زیادی دارد. برای انتخاب دستکش مناسب، ابتدا باید اندازه دست گرفته شود و سپس اندازه دستکش متناسب با اندازه دست انتخاب شود.  یکی از ویژگیهای مهم و موثر در تجهیزات حفاظتی، راحتی ارگونومی است . از این رو، در طراحی و تولید تجهیزات ایمنی، باید توجه کرد که مواد و اجزای تشکیل دهنده برای استفادهکنندگان زیانآور نباشد، راحت باشد، حفاظت کافی را فراهم کند، و قسمتهایی که در تماس با بدن هســتند، عاری از لبههای تیز، برجســتگیهای تحریککننده یا صدمه زننده باشــند. همچنین دســتکش باید با توجه به عملکرد و سطح حفاظتی که از آن انتظار میرود، طراحی شود و از حفاظت بیش از حد جلوگیری شــود. یکی از روشهــای افزایش خاصیت حفاظتی دستکشها، افزایش ضخامت آنها است که مشکالتی از قبیل حجیم بودن دســتکش، کاهش کارایی و قدرت عملکرد فرد را به دنبال دارد. بنابراین باید تدابیری اندیشیده شــود تا طراحی دستکشهای جدید بر اســاس نوع حفاظت مورد نظر، با انتشار مواد محافظتی در سطوح وبخشهای مختلف دستکش، به منظور دستیابی به حفاظتی که مورد نیاز است، انجام شــود. در عین حال، حفظ مهارت و توانایی دست به منظور بهینهسازی عملکرد دست، مطلوب باشد . اســتفاده از دستکشهای چندال که از چند الیه متفاوت تشکیل شده، بهتر از دســتکش با یک الیه ضخیم است. در دستکش-های ساخته شــده از چندالیه، ممکن اســت الیهها به هم متصل نباشند یا اینکه الیهها به روش چســباندن، دوختن یا استفاده از مواد شیمیایی به هم متصل شده باشند. در طراحی دستکشهای چندالیه با ضخامت متغیر، میتوان حفاظت کافی را در مناطقی که به حفاظت بیشتری نیاز دارند، تامین نمود. تولیدکنندگان دستکش، یک روش ارگونومیک را در طراحی دستکش توصیه میکنند. چنین رویکردی عالوه بر تامین حفاظت، میتواند به میزان قابل توجهی بهرهوری و عملکرد فرد را افزایش دهد .  تعداد الیه ها و قرارگیری آنها در نواحی مختلف دست و ترتیب الیه گذاری، باید با توجه به جنس، ضخامت الیه ها و متناســب با نیاز مصرفکننده باشــد. از جمله تدابیر بکار رفته دردستکشهای حفاظتی در جدول۲ آورده شــده اســت که مبتنی بر اختراعات ثبت شــده در این زمینه میباشد.

 

سایر مشخصه های تاثیرگذار

عــاوه بر خــواص فیزیکی و مکانیکــی مواد مورد اســتفاده در تهیه دســتکشهای محافــظ، با توجه به نــوع حفاظت مورد نیاز، ســطح عملکــردی الزم و شــرایط مصرف، معموال دســتکشها و مواد مورد اســتفاده در تهیه آنها، باید مشــخصات دیگری نیز داشته باشد. به عنوان مثال، مقاومت دستکش در برابر نفوذ آب یکی از این مشخصات اســت. بهعالوه بکارگیری دســتکش باید بیضرر باشد و سبب ایجاد آلرژی و حساسیت پوســتی نشود. به طور مثال مقدار pH برای تمام دستکشها باید بیشتر از ۵/۳ و کمتر از ۵/۹ باشد . مقدار کروم دردستکشهای چرمی و مقدار مواد آلی در دستکشهای الستیکی باید مشخص شود. خواص الکترواستاتیکی دستکشها و همینطور قابلیت انتقال و جذب بخارآب برای جلوگیری از ایجاد ناراحتی و تعرق دست در حین کار، مهم و تاثیرگذار اســت و در صورت لزوم دستکشها باید قابلیت عبوردهی بخار آب را داشته باشند. عامل دیگری که در طراحی دســتکشها اهمیت دارد، شرایط جوی محیط کار و مدت زمان انجام کار با دست است که در کارایی فرد در صورت استفاده از دستکش تاثیر میگذارد و در طراحی دستکشهای محافظ نباید نادیده گرفته شود. همه این مشخصهها، روش آزمایش و سطح عملکرد مربوط به خود را دارد که در اســتانداردهای مربوط به ارزیابی هرنوع دستکش محافظ شرح داده شده است.

انواع دستکشها از نظر طراحی و ساختار

انواع دستکشها از نظر طراحی و ساختار

لباس، زمانــی کارآمد خواهد بود که به عنوان پوســت ثانویه، با بدن انسان هم از نظر نوع حرکات و دامنه آن و هم از لحاظ تهویه و راحتی سازگار باشد. البته رعایت این نکات درمورد تجهیزات حفاظتی، با توجه به عملکرد حفاظتی آنها معموال دشــوارتر اســت. ازاین رو، طراحی لباسهای حفاظتی از نظر شکل و ســاختار، دامنه وسیعی را پوشش میدهد. به طوری که انواع مختلفی دســتکش وجــود دارد که برای حفاظت از کل دســت یا بخشی از آن طراحی شده است. مثال ممکن است در برخی مواقع محافظت از مچ دست یا انگشتان، بیشتر مورد نیاز باشد. انواع دستکشها از نظر شکل ساختاری عبارتند از دستکشهای یک ال و چند ال، دســتکش با پشت باز و بســته، دستکش با یک جا برای چهار انگشــت و یک جا برای انگشــت شست، دستکشهای دو انگشتی، دستکشهای تقویت شده در ناحیه کف دست یا پشت دست یا قسمت انگشتان. بنابراین شکل دستکش بر اساس ناحیهای از دست کــه به حفاظت نیاز دارد، طراحی میشــود. در برخی موارد به منظور بهبود کارایی، دستکش ممکن است به صورت دوال یا با تعداد الیههای حفاظتی بیشــتری طراحی شــود . به عنوان مثال، دستکشهای فضانوردان مجموعهای از ســه دستکش است یا مثال افرادی که نسبت به التکس حساسیت دارند، از یک الیه درونی نیز همراه با الیه بیرونی اســتفاده مینمایند. عالوه بر طراحی شــکل دستکش، طول آن نیز با ّر اســت. در شــکل)۳ ،)برخی از انواع توجه به حفاظت مورد نیاز متغی طراحیهای دستکش نمایش داده شده است

 

 

 

انواع دستکش از نظر جنس و نوع مواد سازنده

دســتکشها با توجه به نوع حفاظتی که از آنها انتظار میرود، از مواد مختلف تهیه میشوند. از جمله این دستکشها میتوان به دستکشهای برزنتی، چرمی، پالستیکی، نایلونی، پارچهای و دستکشهای متشکل از حلقههای فلزی اشــاره کرد. همچنین ممکن است پارچههای مختلف ماننــد پارچههای تاریپودی و یا حلقوی، انواع کامپوزیتها و یا ترکیب انواع پارچهها از طریق دوختن، لمینت کردن یا چســباندن با هم ترکیب میشــوند. با توجه به ســطح حفاظت مورد نیاز، ممکن است عملیات تکمیل سطحی نیز بر روی پارچهها انجام شود. به عنوان مثــال در این خصــوص میتوان به پارچههای آغشــته به پلی وینیل کلراید، نیتریل و وینیل اشــاره کرد. از جمله الیاف مورد اســتفاده در دستکشهای حفاظتی میتوان به الیاف االستومری مانند الکرا، الیاف طبیعی مانند پشم و پنبه یا الیاف بازیافته مانند ویسکوز و ریون، الیاف انعطافپذیر مانند نایلون و ابریشم و پلی استر و یا الیاف غیرانعطافپذیر مانند شیشه یا الیاف سرامیکی اشاره نمود شکل

ماسکهای حذف کننده ذرات

ماسکهای حذف کننده ذرات:

ماسکهای حفاظت در برابر گرد و غبار، به منظور حفاظت در برابر گرد و غبارها، فیومها (Fumes) و یا میستها (Mists) مورد استفاده قرار می­گیرند. در این ماسکها از مواد فیبری و الیافی همچون کاغذ، ‌نمد و یا پارچه برای به دام اندازی آلاینده­ها استفاده می­کنند.

فیلترهای این ماسکها بر اساس استاندارهای اروپایی در سه گروه N، R و P طبقه بندی می­شوند.

طبقه N، ماسکهایی را شامل می­شود که منحصراً برای استفاده در اتمسفرهایی که ذرات آن پایه غیر روغنی دارند،‌کاربرد دارد. طبقات R و P نیز ماسکهایی با فیلترهای مقاوم در برابر ذرات روغنی یا فیلترهای عایق روغن را شامل می­گردند.

این استانداردها عموماً مبنای طبقه بندی ماسکهای گرد و غبار تولیدی در کشور آمریکا و کانادا قرار می­گیرد.

طبقه بندی NIOSH (استاندارد ایالات متحده) در خصوص ماسکهای حذف کننده به ترتیب جدول زیر می­باشد:

طبقه بندی ماسکهای گرد و غبار نوع فیلتر راندمان
سری N (ذرات غیر روغنی) N95 ۹۵%
N99 ۹۹%
N100 ۹۷/۹۹%
سری R (ذرات مقاوم در برابر روغن) R95 ۹۵%
R99 ۹۹%
R100 ۹۷/۹۹%
سری P (ذرات عایق روغن) P95 ۹۵%
P99 ۹۹%
P100 ۹۷/۹۹%

 

 

بر اساس استاندارد اروپایی BS-EN 149:2001 (British Standards)، ماسکهای گرد و غبار به طبقات زیر تقسیم می­شوند:

الف. طبقه FFP1: حفاظت در برابر آئروسلهای جامد و مایع غیر سمی با تراکم ۵/۴ برابر حد مجاز تماس شغلی (OEL).

ب. طبقه FFP2:‌حفاظت در برابر آئروسلهای جامد و مایع غیر سمی و یا با سمیت کم تا متوسط با تراکم ۱۲ برابر حد مجاز تماس شغلی (OEL).

ج. طبقه FFP3: حفاظت در برابر آئروسلهای جامد و مایع غیر سمی و یا با سمیت کم تا متوسط یا با سمیت بالا با تراکم ۵۰ برابر حد مجاز تماس شغلی (OEL).

حفاظت از سیستم تنفسی کارکنان در صنایع

تجهیزات حفاظت از سیستم تنفسی:

تجهیزات حفاظت از سیستم تنفسی یا ماسکهای تنفسی (Respiratory Protection Masks) بنا به تعریف وسایلی هستند که به منظور حفاظت سیستم تنفسی طراحی شده­اند تا از استنشاق هوای آلوده جلوگیری نماید. ماسکها این حفاظت را هم بوسیله گرفتن آلاینده­ها از هوای استنشاقی و هم به وسیله هوا رسانی از طریق یک منبع هوای قابل استنشاق تأمین می­کنند.

ماسکهای حفاظت تنفسی بطور کلی به دو دسته اصلی تقسیم می­شوند:

ماسکهای تصفیه کننده هوا (Air Purifying Respirators)

ماسکهای رساننده هوای اتمسفری (Atmosphere – Supplying Respirators)

  1. ماسکهای تصفیه کننده هوا:

ماسکهایی هستند که آلاینده­های موجود در هوای استنشاقی را می­گیرند و خود به چهار دسته تقسیم می­شوند:

الف. ماسکهای حذف کننده ذرات (Particulate Filtering Respirators)

ب. ماسکهای حذف کننده گازها و بخارات (Vapor and Gas Removing Respirators)

ج. ماسکهای الکتریکی تصفیه کننده هوا (Powered Air – Purifying Respirators (PAPR))

د. ماسکهای نجات (Escape Masks)

  1. ماسکهای هوا رسان:

ماسکهایی هستند که هوا را از طریق منبعی غیر از هوای اطراف، تأمین می­کنند. این گروه از ماسکها در شرایطی استفاده می­شوند که یا فیلتر مناسب جهت حذف آلاینده موجود در هوای محیط وجود نداشته باشد و یا تراکم اکسیژن در محل کمتر از ۲۱% باشد. ماسکهای هوا رسان به دو دسته تقسیم می­شوند:‌

الف. ماسکهای کپسول سرخود (Self – Contained Breathing Apparatus)

ب. ماسکهای هوا رسان شیلنگی (Air – Hose Supplied Air Respirators)

تاریخچه و ضرورت استفاده از مخروطی ترافیکی در حفظ امنیت جاده ها

تاریخچه و ضرورت استفاده از مخروطی ترافیکی در حفظ امنیت جاده ها

مخروطی ترافیکی،که مخروطی ایمنی ، مخروطی جاده ای، مخروطی بزرگراه ها، یا مخروطی ساخت و ساز نیز گفته می شود نشانگر مخروطی شکلی است که بر روی جاده ها و یا پیاده رو ها قرار داده می شود و وظیفه ی آن هدایت موقت  ترافیک به شیوه ای بی خطر می باشد .

مخروطی جزء جدا کننده های مسیر می باشد و با اعلام خطر در طول جاده مسیر اصلی را از مسیر موقت جدا می سازد،

تاریخچه :

مخروطی ترافیکی در سال ۱۹۴۳ توسط چارلز D. اسکانلون امریکایی درحالی ابداع شد که مشغول کشیدن نقاشی از شهر لوس انجلس بود ، اما اولین استفاده از مخروطی ایمنی به سال ۱۹۵۸ انگلستان برمیگردد. در سال ۱۹۵۸ زمانیکه در حال عملیات عمرانی در بزرگراه ام ۶ انگلستان بودند بجای مشعل های پارافینی و فانوس های قرمز برای اعلام خطر به رانندگان از مخروطی ترافیکی استفاده کردند.  در سال ۱۹۶۱، دیوید مورگان از برفورد،بریتانیا معتقد است که اولین مخروطی ترافیکی پلاستیکی ساخته اوست زیرا پیش از آن از اجسام چوبی مخروطی شکلی از جنس چوب استفاده میشده.

 

 

اما زمان استفاده از مخروطی ایمنی در امریکا به سال ۱۹۵۹ برمیگردد ، در اوکلند کالیفرنیا کامیون های پارک شده شرکت پاسفیک الکتریک ملزم به استفاده از مخروطی ایمنی برای افزایش دید و ایمنی هرچه بیشتر در گوشه سمت چپ کامیون های خود بودند، این پیشنهاد یکی از کارکنان این شرکت بود که بعدها بخاطر این پیشنهاد برنده ی یک جایزه ی ۴۵ دلاری شد . گفتنیست این سیاست تا همین امروز هم در سراسر ایالات متحده اجرا میشود.

 

جنس مخروطی های اولیه از بتن بوده ولی با گذشت زمان جهت ایمنی بیشتر در ساخت مخروطی های ایمنی از لاستیک استفاده شد و امروزه مخروطی های ترافیکی را از پی وی سی و یا از بازیافت  بطری های پلاستیکی می سازند.

موارد استفاده

مخروطی های  ترافیکی معمولا  در طول راه یا شرایطی که نیاز به تغییر مسیر ترافیک و یا هشدار ، و یا پیشگیری از ترافیک استفاده می شود. همچنین در مکان هایی که کودکان مشغول بازی کردن هستند و یا در مسدود کردن یک منطقه استفاده می شود. همچنین جهت استفاده در شب جهت دید بهتر روی مخروطی شبرنگ چسباده می شود و در مواردی، مخروطی ترافیکی  ممکن است با چراغ چشمک زن نصب کنند.

 

مخروطی های ترافیکی طوری طراحی شده اند که توسط شبرنگ های بسیار قوی در شب کاملا قابل رویت هستند ،اندازه ی آنها  معمولا از حدود ۳۰ سانتی متر تا  بیش از ۱ متر و در رنگهای مختلف استفاده می گردند، البته رنگ های  نارنجی، زرد، صورتی و قرمز بیشتر رایج است اما در رنگهای سبز و آبی نیز موجود می باشند، و همچنین ممکن است یک نوار جهت کنترل ترافیک و دید بیشتر (معمولا  “نوار با علامت فلش” ) برای افزایش دید روی آنها نصب ردد.

از لحاظ استاندارد ساخت و مواد تشکیل دهنده مخروطی طوری باید ساخته شود که شکننده نبوده و گرانیگاه آن به شکلی باشد که با ضربه و برخورد ماشین به راحتی به زمین نیافتد.

در رابطه با ساخت و استانداردهای مخروطی و دیگر تجهیزات ترافیکی در آینده به تفضیل توضیح خواهیم داد.