نگهداری از تجهیزات محافظت از چشم و صورت

لنزها باید مرتباً از نظر وجود خراش یا موارد دیگری که باعث تاری دید می شوند مورد بازرسی قرار گیرند.
لنزهای خراشیده یا قاب های شل باید بلافاصله تعمیر یا جایگزین شوند.
لنزها باید با آب شسته شوند. تمیز کردن لنز خشک می تواند باعث خراشیدگی آن شود.
از قاب عینک ها باید روزانه از نظر وجود ترک و خراش مورد بازرسی قرار گیرند.
هرگز نباید محافظ های چشم را به داخل جعبه ابزار پرتاب کرد این کار باعث آسیب دیدگی و خراشیدگی آنها می شود.

 

راهنمای انتخاب و خرید تجهیزات حفاظت از چشم و صورت

  • تجهیزات حفاظت از چشم و صورت باید با استاندارد های ذکر شده مطابقت داشته باشد.
  • در انتخاب وسیله محافظتی مناسب از چشم برای کارکنان باید موارد زیر را در نظر گرفت:
  • توانایی محافظت در برابر خطرات خاص محیط
  • اندازه مناسب و راحتی استفاده
  • محدود نکردن دید و حرکت
  • با دوام بودن و قابلیت تمییز کردن
  • محدود نکردن عملکرد هر تجهیز حفاظت فردی دیگر
  • حفاظ‌هاي صورت كه تيره مي‌باشند بايد ترجيحاً در روي حفاظ يا در روي كاتالوگ آن ۶ مشخصه زير نوشته شود:
  • ۱ـ مقاومت در برابر ضربه.
  • ۲ـ مقاومت در برابر گرما.
  • ۳ـ ضخامت.
  • ۴ـ اندازة سطح ( in2 يا cm2).
  • ۵ـ نمرة تيرگي.
  • ۶ـ جنس.

ماسکهای الکتریکی تصفیه کننده هوا

 ماسکهای الکتریکی تصفیه کننده هوا:

این ماسکها از یک دمنده الکتریکی (معمولاً از طریق باطری) برای عبور دادن هوای آلوده از داخل بخشی که باعث حذف آلاینده­ها می­شود و نیز کمک به استنشاق هوا از ورودی ماسک بهره می­برند.

د. ماسکهای نجات:

نوعی خاص از ماسکهای گازی هستند که در حین فرار (نه ورود یا بازگشت به محوطه آلوده) از هوایی با مخاطره آنی برای زندگی و سلامتی مورد استفاده قرار می­گیرند. این ماسکها عموماً در مناطق با خطر بروز مسمومیتهای تنفسی و کاهش اکسیژن در شرایط اضطراری مانند معادن (ماسک مونوکسید کربن) و یا در زمانهای کوتاه همچون فرار از حریق (ماسک دود) مورد استفاده قرار می­گیرند.

ماسکهای هوا رسان (ماسکهای فشار مثبت):

الف. ماسکهای کپسول سرخود:‌

در این ماسکها، فرد هوا یا اکسیژن مورد نیاز خود را از یک منبع تنفسی که بر روی خود حمل
می­نماید، تأمین می­کند. این ماسکها بسته به طراحی وسیله می­توانند حداکثر تا چهار ساعت اکسیژن یا هوای مورد نیاز استفاده کنند را تأمین نماید.

ب. ماسکهای هوا رسان شیلنگی:

این نوع از ماسکها، هوای مورد نیاز فرد را از طریق یک منبع ثابت هوای فشرده و یا یک کمپرسور دمنده هوا که با هوای سالم و تازه ارتباط دارد و از طریق یک شیلنگ تحت فشار انتقال می­دهند. طول شیلنگ این ماسکها از ۲۵ الی ۳۰۰ فوت متغیر است. در پایین­ترین فشار و بالاترین طول شلنگ، وسیله بایستی حداقل قابلیت ارسال هوایی به میزان ۱۷۰ لیتر در دقیقه را داشته باشد و فشار دستگاه نیز نبایستی از PSI125 بیشتر شود

 

تجهیزات ایمنی

تجهیزات ایمنی دسته بندی های بسیاری دارد که میتوان به کلاه و دستکش ایمنی،کفش ایمنیو لباس کار اشاره کرد و در این مقاله به توضیح دستکش ایمنی از نوع لاتکس می پردازیم که براساس استفاده ای که مد نظر است انواع متفاوتی طبق فرآیند تولید آن وجود دارد.

پیش از پرداختن به آمیزه کاری لاتکس ارائه توضیحاتی در مورد روش های فرایند آن به علت نقش تعیین کننده نوع فرایند در انتخاب مواد افزودنی به آمیزه لاستیکی و همچنین به علت متفاوت بودن فرایند لاتکس نسبت به روش های معمول فرایند لاستیک جامد ضروری به نظر می رسد.

برای تولید قطعات لاتکسی ، از فرایند دیپ ( غوطه وری) استفاده میکنند. در این فرایند ، ابتدا باید لاتکس با افزودن مواد مناسبی به صورت آـمیزه در اید. در عمل دیپ ، قالبی را در آمیزه تهیه شده برای مدت زمان معین و مناسب غوطه ور می کند تا لایه اسی از آمیزه لاتکسی روی قالب بنشاند.سپس قفالب از آمیزه خارج می شود تاغ این لایه یا فیلم تشکیل شده خشک یا پخت گردد . قالب ها با توجه به نوع قطعه شکل های متفاوتی دارند و می توانند از جنس الومینیومی چینی یا سرامیکی باشند.

فرایند دیپ در کاربرد تجاری به سه روش انجام میشود که عبارت است از : دیپ مستقیم ، دیپ انعقادی ، دیپ حساس به حرارت.

روش دیپ مستقیم : قالب در امیزه لاتکسی غوطه ور می گردد و سپس در هوای داغ پخت می گردد.ضخامت فیلم را می توان با تکرار عمل غوطه وری زیاد کرد. روش دیپ مستقیم مواقعی کاربیرد دارد که ضخامت خیلی نازک مورد نظر باشد.

روش دیپ انعقادی: از آنجایی که اکثر لاتکس ها انیونی می باشند هنگامی که در تماس با محلول های الکترولیت قرار می گیرند به طور خود به خودی و تغییر ناپذیر منعقد می شوند از این اثر دئر تولید کالاهای دیپ شده استفاده میکنند،ابتدا قالب در یک محلول الکترولیت (حمام انعقاد)غوطه ور شده سپس داخل آمیزه لاتکسی فرو برده میشود که در نتیجه این عمل لاتکس در تمای با قالب منعقد شده و به صورت ژل در می آید.

حمام انعقاد محلولی از یک یا چند نمک محلول در آب ، الکل یا هر دو می باشد. نیترات کلسیم و مخلوطی از نیترات کلسیم و کلرید کلسیم نتایج بسیار خوبی را به عنوان الکترولیت ارائه می دهد.

 روش دیپ حساس به حراارت در این روش موادی که حلالیت معکوس داشته یعنی با افزایش دما حلالیت آنها کاهش میابد و آمیزه لاتکسی افزوده می گردد. از این رو با بالا رفتن درجه حرارت لاتکس به طور خود به خود منعقد می شود دمای انعقفاد معمولا ۴۰ تا ۴۵ در جه سانتیگراد می باشد.قبل از این که عمل دیپ انجام شود قالب در هوای داغ تا ۲۰ درجه سانتیگراد بالا تر از نقطه ذوب آمیزه حرارت می بیند و سپس قالب در آمیزه لاتکسیب فرو برده می شود.فیلمی از آمیزه روی قالب میشیند . پس از خروج قالب از آمیزه باید آـن را در هوای داغ نگه داری نمود تا فیلم حاصل به طور کامل در تمام سطوح منعقد گردد.

فاکتور هایی که روی ضخامت فیلم اثر میگذارند عبارتند از: دمای قالب ،زمان دیپ و غلظت آمیزه لاتکسی.

معمولا زمان دیپ بین ۵ تا ۱۰ ثانیه است در این فرایند فیلم هایی ضخیم تر از روش قبل تولید میگردد.

از انجایی که فرایند حساس به حرارت ، فیلم های با دیواره ضخیم ایجاد می کند در این پروژه از این فرایند استفاده گردید.

کیف کمکهای اولیه و ضرورت آن

کیف کمکهای اولیه

 حتما در مورد ضرورت به همراه داشتن کیف کمکهای اولیه مطالبی شنیده اید. كوهستان بعلت داشتن وضعیت خاص ذاتاً خطرناك است.
هر كسي كه به هر علتي وارد کوهستان میشود بالقوه در معرض اين خطرات قرار میگیرد . ممكن است در صورت بالفعل شدن خطرات، جان او و ديگر همراهانش به خطر بيافتد. بنابراین به همراه داشتن کیف کمکهای اولیه ضروری است.

خطرات بالقوه در کوهستان

با افزايش دانش و اطلاعات، استفاده از ابزار و تجهيزات مناسب، رعايت موارد ايمني، رفتار عقلايي در كوهستان و …، احتمال خطر به طور قابل قبولي پايين مي‌آيد؛ اما صفر نخواهد شد.
معمولاً در صورت وقوع حادثه، بسته به نوع، شدت و وسعت آن، آسيبهاي روحي و جسمي متعدد و مختلفي به افراد وارد شده و حتي موجب مرگ آنها میشود.
بهمين خاطر دانستن و فراگيري تئوري و عملي كمك هاي اوليه ، به همراه داشتن کیف کمک های اولیه، با نگاه ويژه به كوهستان، از ضروريات ورزش كوهنوردي است. هر كوه‌نوردي بايد بطور جدي در پي آن باشد.

هيچ‌كس بدون اطلاع و رعايت اصول امداد، كوه‌نورد كاملي نخواهد بود.

با اطلاع از اصول ابتدايي امداد قادريد در شرايط خطرناك، كمكهاي اوليه را پيش از رسيدن گروه پزشكي (يا گروه امداد و نجات) انجام دهید. مصدومان را بدون اينكه آسيب بيشتري به آنها وارد كنيد يا اوضاع را وخيم‌تر كنيد به مراكز درماني برسانيد.
ضمناً بايد بتوانيد با ارزيابي وخامت اوضاع درباره‌ي انتقال مصدومان يا به تعويق انداختن آن تصميم‌گيري كنيد .همچنین از انتقال بي‌مورد مصدومان و پذيرش خطرهاي ناشي از آن جلوگيري كنيد.
البته در اين رهگذر مسوؤليت مهمي بر عهده‌ي شماست. لذا بايد حيطه‌ي تواناييهاي خود را بشناسيد و واقع‌بين باشيد.
گاهي واقعاً كاري از دستتان بر نمي‌آيد. بر اعصاب خود مسلط باشيد و سعي كنيد از بدتر شدن اوضاع جلوگيري كنيد.
همواره در تمام مراحل امداد به شرايط ايمني خود و ديگر افراد كمك‌كننده توجه كافي داشته باشيد.
گاهی وضعيت منطقه يا وضعيت جوي براي انجام عمليات امداد مناسب نيست.
خوددار باشيد و خود را با شرايط پيش آمده وفق داده، منتظر بهبودي شرايط باشيد.

 

نکات زیر را برای جلوگیری از وقوع حوادث در نظر بگیرید

  • در آغاز صعود و در آخرين اتراقگاه شهري، از تلفنها و نحوه‌ي تماس با مراكز انتظامي، آتش‌نشاني، هلال احمر، اورژانس و هيات كوه‌نوردي اطلاع حاصل كنید. از ميزان آمادگي آنها در برخورد با حوادث آگاهي يابيد.
  • در تمامي طول برنامه بايد فاصله‌ي خود با اولين مركز درماني و نحوه‌ي دسترسي به آن را بدانيد . آگاه باشید براي رسيدن به آنجا به چند ساعت پياده‌روي نياز است .
    چه مقدار از مسير را مي‌توان با حيوانات اهلي (قاطر، اسب و..) طي كرد . در صورت لزوم اين حيوانات را از كجا و چگونه مي‌توان تهيه كرد.
  • هميشه قبل از حركت از علائم حياتي (ضربان قلب، فشار خون، حرارت و تنفس) افراد گروه اطلاع حاصل كنيد .
    از آنها بخواهيد اگرسابقه آسیب دیدگی، بيماري مزمن (ديابت، بيماري قلبي، آسم و..) ،مصرف دارو، ارتفاع‌زدگي، سرما يا گرمازدگيدارند، به شما اطلاع دهند.
  • مشخصات افراد از جمله سن، شماره تماس اقوام درجه یک، سابقه بیماری، داروهای مورد استفاده را قبل از برنامه دریافت نمایید.
  • توانايي افراد را در ابتداي مسير بررسي كنيد . كساني را كه در صورت لزوم مي‌توانند در حمل مجروح شما را ياري دهند، بشناسيد.
  • هر چه آماده‌تر، آگاه‌تر و با وسايل كاملتري به كوه برويد، قطعاً با مشكلات كمتري روبرو خواهيد شد و مي‌توانيد از وقوع حوادث بيشتري جلوگيري كنيد.

اقلام مورد نیاز کیف امداد

  • باند سه گوش
  • باند ساده ۱۰ سانت
  • چسب کاغذی ضد حساسیت
  • گاز استریل
  • بتادین
  • پد الكله آنتي سپتيك
  • چسب ساده زخم بندی
  • تیغ بیستوری جراحی
  • داروهای: استامینوفن – متوکلوپرامید – استازولامید – پرل TNG – دیفنوکسیلات – دگزامتازون – . . . .
  • پودر اوآر اس
  • راهنمای کیف و راهنمای داروهای مصرفی
  • بروشور راهنمای امداد و نجات
  • قيچي
  • چسب بخیه
  • دستکش یک بار مصرف

ایمنی چیست ؟

ایمنی چیست ؟

ایمنی یعنی محافظت از جان و اعضای بدن در هر کار و هر مکانی . ایمنی یک احساس امنیت و یا یک درخواست همگانی می باشد که موجب آرامش و آسایش افراد می‌شود و وقتی حرف از ایمنی می‌شود یک نوع آرامش را با خود به ارمغان می آورد از این رو در هر کاری که انجام می شود رعایت  آن ضروری و لازم می‌باشد.با رعایت نکات ایمنی جراحات و صدمات به حداقل می‌رسد و در کنترل و حذف خطراتی که از حوادث و اتفاقات ناگهانی به وجود می آید نقش به سزایی دارد.ولی پیشگیری از اتفاق و افتادن حوادث یک اصل مهم در راستای بهبود ایمنی می باشد و مهمتر از آن این می باشد که بعد از اتفاقات به دنبال ایمنی نباشیم و قبلاً به فکر این بیوفتیم که از بروز اتفاقات و حوادث جلوگیری نماییم ولی با این حال استفاده از لباس ها وکفش ایمنی  و لوازم ایمنی مناسب دیگر، احتمال آسیب ها را به حداقل می‌رساند.

معیار های ایمنی:

برای تعیین معیارهای ایمنی در کفش‌ ایمنی باید توجه شود که با توجه به استاندارد ها و کاملا مناسب و با شرایط کار باشد . استانداردی که کفش های ایمنی مطابق با آن طراحی می شوند باید شامل مسائل مربوط به واحدهای صنعتی و آتش نشانی ها و محیط های کاری و همچنین پروژه های ساختمانی و پروژه های نفت و پتروشیمی و راهسازی و سدسازی ها و برق کاری ها و بسیاری از کارها و شغل های دیگر باشد.از جمله معیارهای ایمنی برای تولید کفش ایمنی تحمل وزن های بالا در حین سقوط اشیا سنگین می باشد که بتواند وزن های بالایی را تحمل نماید و از این رو از فولادی در جلوی کفش استفاده می‌شود که این کارایی را به کفش‌های ایمنی می‌دهد.

 

از دیگر معیارهای ایمنی می‌توان به راحتی و بهداشت اشاره کرد . هر چیزی در وهله ی اول باید راحت باشد و احساس آرامش را از افراد نگیرد . درکفش ایمنی باید از موادی استفاده شود که هم پا را در مقابل آب و دما محافظت نمایند و هم اینکه به زودی بو نگیرد و باکتری ها نتوانند به راحتی در آن فعال شوند . یک کفش ایمنی مناسب باید پایه و قوس و انعطاف‌پذیری را برای پاشنه فراهم کند .

معیار های ایمنی همچنین می تواند مراقبت و محافظت از پاها در برابر سوختگی ها و گرفتگی ها و همچنین لغزش ها و… باشد . گرم نگه داشتن پاها در مقابل آب و هوای شدید و مقاومت از آنها در برابر خستگی و غیره از دیگر مواردی است که در معیار های ایمنی لحاظ می شود.در معیارهای ایمنی باید به طول عمر مناسب و کاربرد بالای کفش ها دقت شود کفشی که بلافاصله و در فاصله کوتاهی خراب شود و کارایی خود را از دست دهد ، کفش مناسب از لحاظ ایمنی نمی باشد. یک کفش ایمنی مناسب باید بر در برابر تمامی خطراتی که در یک شغل وجود دارد و افراد را از ناحیه پا تهدید می‌کنند مقاوم باشد و از پا ها محافظت نماید . معیار ایمنی برای تولید کفش های ایمنی در شغل های مختلف و با توجه به خطراتی که در هر شغل وجود دارد و خصوصیات آنها متفاوت می باشد.از این رو می‌توان این گونه عنوان کرد که در کفش های ایمنی برای شغل های مختلف با کاربردهای گوناگونی که دارند از معیارهای ایمنی متفاوتی درست می‌شوند بنابراین یک کفش که برای برق کاری به کار برده می شود با کفشی که برای آتش‌نشانان تولید می شود معیارهای ایمنی متفاوتی دارد و باید شرایط را در نظر گرفت و از روی آن کفش مناسب را تهیه نمود .

شناسایی اصول و کاربرد وسایل و ابزارهای حفاظتی

شناسایی اصول و کاربرد وسایل و ابزارهای حفاظتی

– کاربرد وسایل و ابزارهای حفاظتی و ایمنی

وسایل و ابزارهای حفاظتی و ایمنی برای حفاظت کارگران در برابر عوامل زیان آور کار، استفاده می شوند. اما می بایستی توجه نمود که برای کنترل عوامل زیان آور در وحله اول از روشهای فنی مهندسی و مدیریتی استفاده گردد. فلسفه استفاده از وسایل و ابزار حفاظتی و ایمنی به عنوان وسایل مکمل اقدامات فنی مهندسی و مدیریتی بکار گرفته شوند و به تنهایی نمی توان فرد را در برابر عوامل زیان آور محیط کار حفاظت کنند. در صورتی که کارگران در حین کار با عوامل زیان آور در تماس باشند کارفرما موظف است وسایل و ابزار موردنیاز را تهیه و در اختیار آنان قرار دهد. بنابراین شناسایی اصول و کاربرد وسایل و ابزارهای حفاظتی و ایمنی و خطرات بالقوه محیط کار میبایستی مشخص گردد.

چگونه می توان خطرات بالقوه را در محیط کار شناسایی نمود؟

برای شناسایی خطرات بالقوه محیط کار میبایستی محیط کار را مورد بازرسی قرار داد. می توان در مورد نوع عوامل زیان آور با کارکنان مشورت نمود و یا اینکه با نظارت بر نحوه انجام کار و شناسایی منابع ایجاد خط، خطرات بالقوه را شناسایی کرد مثلاً:

  • آشنایی که ممکن است از بالا سقوط کنند در حین کار
  • لوله ها و میله های بیرون زده از سطوح کار
  • تماس با مایعات شیمیایی
  • منابع گرما، نور شدید، صدا و گرد و غبار
  • تجهیزات و موادی که باعث ایجاد مواد معلق در هوا می شوند.

برای شناسایی خطرات بالقوه در صورتی که اجرای اقدامات مهندسی و مدیریتی بطور کامل مقدور نباشد، می بایستی نسبت به انتخاب نوع وسیله و ابزار حفاظتی براساس میزان و ماهیت خطرات اقدام به تهیه وسایل و ابزار و در اختیار کارگران قرار دارد.

از جمله این وسایل و ابزار به انواع زیر می توان اشاره کرد:

۱- لباس کار (دو تکه و یکسره) بستگی به نوع کاری که کارگر انجام می دهد.

۲- کلاه ایمنی بستگی به نوع کاری که کارگر انجام می دهد. (پلاستیکی- فلزی- پشم شیشه)

۳- عینک حفاظتی در انواع مختلف (فریم های فلزی- پلاستیکی) بستگی به نوع کاری که کارگر انجام می دهد.

۴- گوشی ایمنی- پلاک گوش (در انواع مختلف) بستگی به نوع کاری که کارگر انجام می دهد.

۵- دستکش ایمنی در انواع مختلف (چرم- یا برزنت- شبکه فلزی- پارچه ای- لاستیکی- نئوپرن)

۶- ماسک ایمنی در انواع مختلف (پلاستیکی- شیمیایی (رسپیراتورهای مختلف) بستگی به نوع کار

۷- کفش ایمنی

۸- چکمه ایمنی

۹- ماست جوشکاری در انواع مختلف

۱۰- گتر (پابند) در انواع مختلف (چرمی- پلاستیکی- پارچه نسوز)

۱۱- پیش بند در انواع مختلف (چرمی- پلاستیکی- پارچه ای- الیاف مصنوعی)

۱۲- جلیقه در انواع مختلف بستگی به نوع کار

۱۳- کمربند ایمنی

۱۴- طناب نایلونی

۱۵- تابلوهای هشدار دهنده علائم ایمنی

تابلوهای هشداردهنده علائم ایمنی

 

آشنایی با خطرات ناشی از برق

به منظور ایجاد ایمنی و حفاظت لازم، در برابر برق گرفتگی برای افراد و کارکنان که از وسایل ابزارها و دستگاههای برق استفاده می کنند و همچنین کار صحیح سیستم تأسیسات برقی اقدامات لازم باید انجام شود:

الف- نقطه نول سیم پیچ مولدهای برقی در نیروگاههای برق و همچنین نقطه نول سیم پیچ ترانسفورماتور در پستهای برق و سیم نول شبکه خطوط هوایی در ابتدا و انتهای خطوط به طول تا ۲۰۰ متر و در خطوطی به طول بیش از ۲۰۰ متر علاوه بر ابتدا و انتهای خط در هر فاصله ۲۰۰ متری، نول خطوط مذکور به الکترود سیم اتصال به زمین مربوط متصل شود. این سیستم به طور کلی اتصال زمین سیستم نامیده می شود.

ب- بدنه یا محفظه فلزی کلیه وسایل، ابزارها، دستگاهها، ماشین آلات و تابلوهای برقی و همچنین اسکلت و اجزای فلزی داخلی هر یک، که حامل جریان برق نمی باشد. باید به سیستم اتصال زمین ساختمان مربوط متصل شود. این سیستم به طور کلی اتصال زمین وسایل حفاظتی نامیده می شود.

در نیروگاهها و پستهای برق اتصال زمین و سیستم اتصال زمین وسایل و همچنین سیستم اتصال زمین بدنه تابلوهای فشار قوی باید کلاً از یکدیگر جدا بوده و استفاده از یک سیستم اتصال زمین با الکترود مشترک مجاز نمی باشد. (برای شرایط و موارد استفاده از یک یا دو الکترود زمین برای حفاظت سیستم و ایمنی در یک پست ترانسفورماتور به بند ۱-۹-۷ از مبحث ۱۳ مقررات ملی ساختمان ایران رجوع شود).

در نیروگاهها و پستهای برق سیستم اتصال زمین و هم چنین سیستم اتصال به زمین تابلوهای فشار متوسط، در صورتی که حائز شرایط استفاده از یک الکترود اتصال زمین نباشد باید دارای هادیها و الکترود جداگانه باشد. در این گونه موارد الکترودهای زمین باید به گونه ای استقرار یابد که در حوزه اثر ولتاژ یکدیگر واقع نشود (برای شرایط و موارد استفاده از یک یا دو الکترود زمین برای حفاظت و ایمنی در یک پست ترانسفورماتور به بند ۱-۹-۷ از مبحث ۱۳ مقررات ساختمان ایران رجوع شود).

آشنایی با وسایل ایمنی و حفاظت فردی

آشنایی با وسایل ایمنی و حفاظت فردی
کلیات
الف- تعریف (وسایل حفاظت فردی) وسایلی است از قبیل کلاه ایمنی، کفش و پوتین، ماسک، نقاب و عینک، تورهای حفاظتی، کمربند ایمنی، دستکش لاستیکی عایق، چکمه و نیم چکمه لاستیکی، گتر و لباس ایمنی که کارگران، افراد خود اشتغال و سایر کسانی که در کارگاههای صنعتی و ساختمانی فعالیت نمایند، باید متناسب با نوع کار خود آنها را مورد استفاده قرار دهند.
ب- کلیه وسایل حفاظت فردی باید از نظر کیفیت موارد مورد استفاده و مشخصات فنی ساخت مورد تأیید مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران باشند.
پ- کلیه وسایل حفاظت فردی باید بطور مرتب توسط اشخاص ذیصلاح بازرسی و کنترل شده، در صورت لزوم تعمیر یا تعویض شوند، تا همواره برای تأمین حفاظت کارگران آماده باشند.
ت- در تمام محل های کار باید لباس کار تمیز و متناسب با نوع کار در اختیار کارگران قرار گیرد. بعلاوه لباس کار باید طوری تهیه شود که موجب بروز حادصه شوند و کارگر بتواند با آن به راحتی وظایف خود را انجام دهد.
مناسب ترین لباس کار، لباس کار یک تکه است که هیچ پارگی نداشته باشد. چون پارگی های لباس به قطعات متحرک ماشین ها گیر می کند. دکمه های لباس نباید شل باشد. از شال گردن نباید در هنگام کار استفاده نماید. (شکل ۱)

شکل ۱: لباس کار
هنگام کار کردن با ماشین هایی که بعضی از اجزایشان می چرخد باید آستینها را تا بالای آرنج بالا زد و اگر حفاظت پوست ضروری باشد سردست لباس کار دکمه داشته باشد و دکمه آن بسته شود.
لباس کار ناقص و عدم رعایت دستورهای ایمنی مربوط به کاری که انجام می دهد ممکن است به شما آسیب برساند. انگشتر و ساعت نباید به دست داشت زیرا ممکن است ایجاد خطر کند. برای حفاظت پوست در برابر اثر شیمیایی قبل از شروع به کار باید کرم های حفاظتی به دست ها مالید.

جمع اوری مقاله توسط ساناز نوروزی

 

جنس و چگونگی ساخت لباس نسوز

جنس و چگونگی ساخت لباس نسوز

یکی از موادی که در تهیه لباس نسوز به کار می رود آزبست (پنبه نسوزASBEST) می باشد که مقاومت زیادی در برابر آتش دارد. آزبست ترکیبی از سیلیکات های معدنی مانند سیلیکات منگنز و سیلیکات آهن با ترکیبات پیچیده الیافی و کریستالی می باشد.

لایه بیرونی و پوشش روی لباس نسوز از جنس کولار آلومینیومی است و این خاصیت آئینه بودن آن پرتوها و تشعشعات حرارتی را منعکس و حرارت را جذب نمی نماید.

انواع لباس نسوز

الف : محافظ در برابر شعله :

با آن می توان مستقیم وارد شعله شد و معمولا سه لایه هستند. وزن آن بین ۷ تا ۱۲ کیلوگرم بوده و در محیط هایی که آتش حدود c ˚۸۱۵ حرارت دارد می توان از آن استفاده کرد

ب : محافظ در برابر حرارت :

این نوع لباس در اماکن پرحرارت و معمولاً توسط کارگرانی که در قسمت کوره های مراکز صنعتی کار می کنند استفاده می شود. این لباس ها معمولاٌ از چندین لایه از جنس آزبست با رویه آلومینیومی ساخته شده است.

خصوصیات فرد استفاده کننده از لباس نسوز

۱٫ آتش نشان حرفه ای باشد.

۲٫ از نظر روحی ، روانی و جسمی سالم باشد.

۳٫ لباس زیر شخص استفاده کننده پلاستیکی نباشد و از جنس عایق مانند نخ باشد.

۴٫ در صورت بروز هرگونه ناراحتی ناشی از حرارت، سریعاً محل را ترک نماید.

۵٫ حتی المقدور از لباس نسوز در فضای باز استفاده شود.

۶٫ به تعداد نفراتی که در عملیات لباس نسوز پوشیده اند، به همان تعداد نفرات دیگر لباس پوشیده و در خارج از محیط آتش سوزی آماده باشند.

۷٫ چنانچه لباس نسوز در عملیات پاره شد باید سریعاً محل را ترک و لباس را تعویض کرد.

لباسهای نسوز از نظر شکل به ۲ شکل دو تکه و یک تکه وجود دارند که بلوز بعضی از مدلهای آنها دارای محلی برای بستن دستگاه تنفسی هوای فشرده می باشند.

لباس های نسوزی که در آتش نشانی مورد استفاده قرار می گیرد، معمولاً شامل بلوز، شلوار ، دستکش، چکمه و کلاه با نقاب شیشه ای ضخیم می باشد.

چگونگی ورود به محل حریق با لباس نسوز

جهت خنک کردن فرد آتش نشان با لباس نسوز نباید از آب استفاده کرد، چون بر اثر حرارت آب بخار و از طریق درزهای لباس وارد لباس می باش. ولی می توان بصورت مهپاش جهت خنک کردن محیط و مسیر ورود آتش نشان استفاده نمود.

بدلیل عدم دید کافی و ناآشنایی با محل نباید با لباس نسوز وارد فضای بسته گشت . در عملیات باید ۲ نفر لباس نسوز پوشیده تا اگر برای نفر اول مشکلی پیش آمد نفر دوم او را کمک کند.

لباسهای نسوز باید بعد از هر عملیات مورد بازدید قرار گیرد و در صورت نیاز با آب و موا شوینده شسته شده و خشک گردد. از سالم بودن لباس اطمینان حاصل و آن را در جای مخصوص قرار داده و برای عملیات بعدی آماده نگه می داریم.

لباسهای محافظ در برابر مواد شیمیایی

این لباسها مقاوم در برابر مواد شیمیایی می باشند و از جنسهای مختلفی چون *PVC ، *پارچه پلی امید با پوشش ۲لایه از جنس بوتیل و با لایه بیرونی از جنس ویتون ، * مجموعه از مواد پلیمری که باعث مقاومت پارچه می شود ، * مواد پلاستیکی و مواد عالی پلیمری تهیه شده اند که بعضاً مجهز به سیستم تحویه هوا می باشند و در مدلهای مخلف ذیل موجود می باشند:

• لباس شیمیائی ترل کِم ۱۰۰۰

• لباس شیمیائی ترل کم سوپر

• لباس شیمیائی ترل کم فوق سوپر

• لباس شیمیائی ترل کم مدل VPS

• لباس شیمیائی مدل TLU با کاربرد محدود

• لباس شیمیایی ترل کم مدل HPS

• لباسهای حفاظتی شیمیائی مجهز به سیستم جریان هوا

• لباس ترکیبی منعکس کننده حرارت و مقاوم در برابر مواد شیمیایی

محافظت کننده سر و صورت

این محافظت کننده از جنس ۱۰۰% نومکس دولایه می باشد و مانعی برای دید شخص استفاده کننده بوجود نمی آورد.

چکمه های مقاوم در برابر مواد شیمیائی

این نوع چکمه ها دارای استاندارد ایمنی EN 145 بوده و از جنس پولی یورتان برای حد اکثر حفاظت ساخته شده و صد جرقه و آنتی استاتیک می باشد.

دستکش های محافظ در برابر مواد شیمیائی

این دستکش ها چند منظوره بوده و در مقابل مواد شیمیائی جامد، مایع و گاز دستها را محافظت می کند. لایه بیرونی آن از جنس PVC و آستر داخلی آن از جنس کتان با کیفیت زیاد ساخته شده است و در برابر عوامل فیزیکی مانند خراشیدگی و سائیدگی مقاوم بوده و طول آن ۳۵ سانتی متر است.

لباس های محافظ در برابر تشعشعات رادیو اکتیو

در طبیعت و در شرایط معمولی موادی یافت می شود که از اتم های آنها پرتوهائی ساطع می شود. این مواد را رادیو اکتیو یا پرتو زا گویند. این ذرات به سه گونۀ آلفا α ، بتا β و گاما γ می باشند.

یک ورقه کاغذ می تواند ذره آلفا و یک ورقۀ آلومینیومی به قطر ۳ میلی متر می تواند ذرۀ بتا و یک جدار سربی به قطر ۷ سانتیمتر می تواند باعث توقف پرتو گاما گردد.

وسایل و لباس های حفاظت انفرادی

۱٫ حفاظت بدن :

هنگام کار با مواد پرتوزا بر حسب مورد استفاده از روپوش های پارچه ای ساده ، لباس های مخصوص حفاظتی کامل و روپوش های آزمایشگاهی بر حسب نوع کار و محیط کار و عملیات متفاوت و متنوع می باشد.

این روپوش ها می توانند از جنس پارچه های معمولی و روشن و بعضاً پلاستیکی ضد اسید و نسوز باشد.

۲٫ حفاظت پاها :

جهت جلوگیری از انتشار آلودگی از محل کار و عملیات به سایر نقاط و همچنین حفظ و نگهداری پاها استفاده از کفش های مناسب لازم می باشد. این کفشها باید ساده و سفید رنگ و قابل رفع آبودگی باشد، کف این کفشها باید لاستیکی و یا پلاستیکی بدون شیار باشد تا ذرات آلوده لابلای شیارها قرار نگیرد. در آزمایشگاه های مواد پرتوزا باید جورابها تعویض و جوراب سفید آزمایشگاهی پوشیده شود. پس از کار و عملیات باید کفش ، لباس و دستها با دستگاه های کنترل آلودگی پرتویابی شود و در صورت اطمینان از پاک بودن آنها محل را ترک کرد.

۳٫ حفاظت دست ها :

بر حسب نوع کار و مواد آلاینده مجموعه ای از دستکش های آزمایشگاهی وجود دارد.

۴٫ حفاظت دهان و بینی :

یکی از مسیرهای آلودگی داخلی که از اهمین خاصی برخوردار است عبور مواد پرتوزای معلق در هوا یا گاز و بخارات آلوده از طریق دهان و بینی به مجاری تنفسی از جمله ریه ها می باشند که اختلالات ناشی از آن بسیار زیاد است.

برای حفاظت بر حسب شرایط محیط و چگونگی توزیع و پراکندگی ذرات گرد و غبار آلوده و یا گازها و بخارات رادیواکتیو و ابعاد ذرات تشکیل دهنده آنها از فیلتر و ماسک های مختلف استفاده می شود.

این نوع ماسک ها از نوع ساده کاغذی شروع و به ماسک های تمام صورت مجهز به کپسول اکسیژن کاملاً آب بندی شده، منتهی می شوند.

۵٫ حفاظت چشم و موی سر :

در بعضی از محل های کار و عملیات احتمال قطره های محلول مواد پرتوزا بر روی صورت و چشم وجود دارد. حفاظت چشم توسط عینک های مناسب ضروری می باشد که با توجه به شرایط کار و محلول های رادیواکسستیو متنوع می باشند.

در مکانهایی که احتمال گرد و غبار آلوده و یا محلول های رادیو اکتیو وجود دارد برای جلوگیری از آلودگی موهای سر باید از کلاه های پارچه ای و پلاستیکی مناسب استفاده کرد.

کارخانه ها در قبال حفظ جان کارکنان چه مسئولیت هایی دارند؟

کارخانه ها در قبال حفظ جان کارکنان چه مسئولیت هایی دارند؟
رسپیراتور چیست؟
رسپیراتور وسیله ای می باشد که روی دهان ، بینی یا تمام صورت یا سر قرار می گیرد و آنها را در مقابل هوای آلوده محافظت می نماید. انواع آن به شرح زیر می­باشد:

– رسپیراتورهایی که به طور محکم برروی صورت می­نشینند شامل ماسک های نیم صورت که فقط دهان و بینی را پوشش می دهند و ماسک های تمام صورت که تمام صورت را از بالای پیشانی تا زیر چانه را پوشش می­دهند.

– رسپیراتورهایی که به طور محکم برروی صورت قرار نمی­گیرند شامل هودها و هملت­های که تمام سر را می­پوشانند.

-رسپیراتورهای تصفیه کننده­ی هوا که آلاینده­ها را از هوا جدا می­سازد.

-رسپیراتورهای تامین کننده­ی هوا‌ که هوای تمیز و قابل استنشاق را از یک منبع بدون آلودگی تامین می­نماید.

گام اول در کنترل بیماریهای شغلی که به وسیله استنشاق هوای آلوده به گرد و غبارهای مضر، فیومها، گازها، دودها و یا بخارات ایجاد می­شود، جلوگیری از آن بوسیله کنترل مهندسی و یا کنترل اجرایی می­باشد. زمانی که بررسی­های مهندسی و یا کنترل­های اجرایی موثر، امکان عملی شدن ندارند و یا در حال تاسیس و بارگذاری هستند و یا به هر دلیلی نمی­توانند غلظت آلاینده­ها را به زیر حد استاندارد شغلی برسانند، ماسک تنفسی اختصاصی بایستی برای کارگران تهیه شود تا از سلامتی کارگران حفاظت شود.

سازمان ایمنی و بهداشت حرفه ای بایستی خطرات تنفسی را در محیط کار شناسایی کند. این محاسبات بایستی شامل تخمین منطقی سطح در تماس کارگران با خطرات تنفسی و شناسایی حالت شیمیایی و فیزیکی آلاینده­ها می­باشد. در مکانی که سطح تماس کارگران با آلاینده ها نمی­تواند شناسایی و یا تخمین زده شود، هوا بایستی به عنوان “خطر فوری برای زندگی و سلامتی در نظر گرفته شود. رسپیراتور باید برای محافظت سلامتی کارگران مناسب باشد و با ملزومات اداره ایمنی و بهداشت حرفه ای طابقت داشته باشد.

در ادامه به برخی از مسئولیت­های سازمان و مسئولان ایمنی و بهداشت حرفه­ ای و همچنین کارگران در زمینه اجرای برنامه حفاظت تنفسی اشاره می­شود.

برخی از مسئولیت­های مهم سازمان ایمنی و بهداشت حرفه ای در زمینه اجرای برنامه حفاظت تنفسی شامل موارد زیر می­باشد:

۱- نیاز به وسایل حفاظت تنفسی را قانونی کند.

۲- سطح مناسب حفاظت را تشخیص دهد و فیلترهای اختصاصی مورد نیاز برای کار را شناسایی کند.

۳- تمرینات صحیح در زمینه استفاده صحیح و مراقبت از وسایل حفاظت تنفسی را فراهم آورد.

برخی از مسئولیت­های مهم مسئولان ایمنی و بهداشت حرفه ای در زمینه اجرای برنامه حفاظت تنفسی شامل موارد زیر است:

۱- با سازمان ایمنی و بهداشت حرفه ای برای حصول ارزیابی مخاطرات تماس بگیرند.

۲- لیست وسایل حفاظت تنفسی و فیلترها را خریداری و نگهداری کنند.

۳- اطمینان از اینکه کارگران وسایل حفاظت تنفسی را می پوشند، حاصل کنند.

۴- اگر تغییراتی در ماسکهای تنفسی نیاز است اعمال شود و یا تستهای دیگری در این زمینه لازم است انجام شود، با سازمان تماس بگیرند و اطلاع دهند.

برخی از مسئولیت­های مهم کارگران در زمینه اجرای برنامه حفاظت تنفسی شامل موارد زیر هستند:

۱- وسایل حفاظت تنفسی را بپوشند و همه ملزومات آن را رعایت کنند (مثلاً در صورت نیاز ریش صورت خود را بتراشند).

۲- فرم های پزشکی را برای بهداشت حرفه ای فراهم کنند.

۳- تستهای پزشکی را سالیانه انجام دهند.

۴- وسایل حفاظت تنفسی خود را نگهداری کنند و در تمیز نگه داشتن آن سعی کنند.

بررسی برنامه زمانبندی تعویض کارتریج ماسکهای تنفسی

بررسی برنامه زمانبندی تعویض کارتریج ماسکهای تنفسی ویژه بخارت آلی در یک صنعت پتروشیمی

زمینه و هدف :

در نبود شاخص انتهای طول عمر (ESLI [1] ) برای آگاهی از زمان تعویض کارتریج های ماسکهای تنفسی ویژه بخارات آلی ، لازم است از برنامه زمانبندی تعویض کارتریج برای حصول اطمینان از اینکه کارتریج ها قبل از انتهای طول عمرشان جایگزین می شوند، استفاده شود.

این مطالعه با هدف بررسی کارایی برنامه تعویض کارتریج ماسکهای تنفسی و ارائه یک برنامه صحیح به منظور تعویض به موقع کارتریج هادر یکی از صنایع پتروشیمی کشور انجام شد.

روش بررسی:

اطلاعات مربوط به معیار ، تعداد و فواصل تعویض کارتریج ها از طریق بررسی سوابق موجود در صنعت به دست آمد. بالاترین مقادیر اندازه گیری شده شرایط محیطی به عنوان بدترین شرایط جهت تخمین طول عمر در نظر گرفته شد. اطلاعات و مشخصات فنی کارتریج و ماسک مورد استفاده در صنعت از طریق مکاتبه با سازنده به دست آمد.

برای تخمین طول عمر استفاده از کارتریج ها از برنامه نرم افزاری ارائه شده از سوی سازنده استفاده شد و معیار تخمین زمان عبور آلاینده ۱۰% حدود تماس شغلی در نظر گرفته شد.

یافته ها :

نتایج این مطالعه نشان داد که صنعت مورد مطالعه فاقد برنامه زمانبندی موثر برای تعویض به موقع کارتریج های ماسکهای تنفسی بوده و فواصل زمانی فعلی تعویض کارتریج در این صنعت با برنامه تدوین شده در این مطالعه اختلاف معنی دار داشت.

نتیجه گیری :

تکیه بر آستانه بویایی و دیگر خواص هشدار دهنده به عنوان تنها مبنای تعیین اینکه ماسکهای تنفسی تصفیه کننده هوا مجاز نبوده و لازم است بر اساس اطلاعات محیط کار و مشخصات کارتریج ماسک تنفسی نسبت به تدوین و اجرای یک برنامه زمانبندی موثر جهت تعویض به موقع کارتریج ها اقدام گردد.